آية الله آقا نجفى قوچانى از شاگردان قديم ايشان در « سياحت شرق » مى نويسد : « هر درسى را طرف صبح دو مرتبه تقرير مى كرد ، و طرف عصر باز يك مرتبه تقرير مى كرد . . . سه درس هم مى گفت . . . وبسيار زحمت مى كشيد از مطالعه و فكر كردن . شب و روز در مدرسه نيم آورد منزل داشت . . . پنج شنبه و جمعه ها را به ده مى رفت . عصر جمعه نان و ماست تا آخر هفته را مى آورد به مدرسه ، و قند و چايى تا آخر هفته را نيز يك جا مى خريد ، و تا آخر هفته در مدرسه نيم آورد . مثل ساير طلبه ها مى گذراند و محتاج به بازار نبود ، و اگر دو سه سير گوشتى مى خواست طلبه اى به جهت او مى خريد ، و فقيرانه به سر مى برد ، و شب زنده دار بود ، و بسيار در درس و بحث خود زحمت مى كشيد ، و مثل طلبه هاى فقير گذرانش بود » . « 1 » آية الله درچه اى بنا بر عادت معهود خود كه هميشه بعد از نماز ظهر چهارشنبه از اصفهان به درچه رفته ، دو شب مانده ، و براى نماز ظهر جمعه به اصفهان مى آمد ، در چهارشنبه 26 ربيع الآخر [ 1342 ق ] به درچه حركت كرده ، و در شب جمعه 28 قبل از طلوع صبح به حمام رفت ، و در خزانه آب بدون مقدمه وفات نمود . روز 29 پيكر مطهر او را با تشييعى كم نظير به طرف اصفهان حركت داده و ازدحام و جمعيت چنان انبوه بود كه تقريباً دو ساعت مدّت سير ابتدا تا انتهاى مردم بود ، « 2 » و چون به ميدان شاه رسيدند تمام ميدان از مردم مملو گرديد و او را در پيش روى آخوند ملا عبد الكريم گزى دفن كردند . حاج ميرزا حسن خان جابرى مى نويسد : بيش از يك هفته در تعزيتش تمام اصفهان و نواحى دست از كار كشيده و به سوگوارى نشسته بودند . تاريخش را بنده گفتم : « 3 »

--> ( 1 ) . سياحت شرق ص 164 - 163 . ( 2 ) . زندگانى حضرت آية الله چهارسوقى ص 158 . ( 3 ) . تاريخ اصفهان جابرى ص 316 .